Kopje koffie van het huis

Diverse malen heb ik overdag een overheerlijke latte gedronken bij Fleurie in Bloemendaal. Afgelopen zondagavond gingen we er met zijn vieren eten. Misschien gingen we er niet geheel onbevooroordeeld heen, want eigenlijk wilden we ergens anders eten.

Maar toch, de stemming zat er goed in, de kopjes koffie waren me altijd goed bevallen en we hadden best trek. De eerste indruk was goed. Water op tafel en vers gesneden brood werd op ons verzoek direct gebracht. De kaart was veelbelovend: variatie, seizoensproducten en diverse vegetarische gerechten. We konden ons voorstellen dat er ingrediënten werden gebruikt die biologisch waren, al stond het niet expliciet op de kaart

Fleurie scoort goed met een leuk en divers kindermenu, een belangrijk aandachtspunt voor mij (zie mijn bericht van vorige week). Naast frites zou de keuze voor aardappeltjes of rijst ook aanwezig mogen zijn.

We dronken een heerlijke frisse Sauvignon Blanc uit New Zeeland die goed smaakte bij de waddenzee garnaaltjes met avocado, maar zich ook goed staande hield bij de gerookte carpaccio en de tartaar.

Wat ik persoonlijk erg jammer vond was dat de garnering bijna uitwisselbaar was. Een enorme toef groene blaadjes bovenop de timbaaltjes waardoor je de tartaar in zijn geheel niet zag en hetzelfde sausje bij de garnalen en de tartaar? in cirkels op het bord. En dan hebben we het nog niet eens over de smaak gehad. Ik noem dat ‘geen lak of smak aan’. Dat betekent dat er weinig smaak aan het gerecht zit en de smaakbeleving is toch de voornaamste reden om uit eten te gaan. In ieder geval voor mij wel.

Als hoofdgerecht hadden we zeebaars, hertenbiefstuk en ravioli. De zeebaars was ‘an sich’ goed bereid, maar de smaak erg vlak. Saai. Jammer. De hertenbiefstuk was goed gebakken, maar de garnituren niet lekker. De stoofpeertjes waren te hard en de aardappelgratin te rauw.

Het vegetarische gerecht, waar ik nog over getwijfeld had of ik het ook niet zou nemen, was het minst smakelijke gerecht: De ravioli gevuld met bietjes en geitenkaas. Wat kan daar nu mis aan gaan? Nou alles. De pasta was flauw, de vulling van bietjes smakeloos en de geitenkaas was er misschien doorheen gevlogen, maar de smaak was bijna niet terug te vinden. En ook hier weer die enorme berg groene blaadjes bovenop het gerecht. Teleurstellend.

Na enig overleg onderling, vonden we wel dat we aan de bediening moesten laten weten dat we het eten niet zo lekker vonden. Bij onze tweede poging om dat te melden, hadden we het idee dat onze klacht aankwam en dat we serieus werden genomen. Helemaal toen ons een kopje koffie van het huis werd aangeboden. In het kader van kleine moeite groot plezier.

We hadden als dessert de citroentaart en een creme brulée gekozen en kregen daar de door Fleurie aangeboden koffie bij geserveerd. We moesten een beetje lachen om het formaat van de creme brulée. Mijn holle kies had nog ruimte over na het eten ervan, maar de smaak was goed en ook de smaak van de citroentaart was prima, al was de vulling erg vloeibaar. Eigenlijk waren we op dat moment wel senang met de situatie.

Tot we de rekening kregen. Onbegrijpelijk vonden we het dat er van de vier koffie die door het huis waren aangeboden, toch nog twee op de rekening waren beland. Foutje bedankt!
We hadden niet eens zin meer om er weer wat van te zeggen.

Ik denk dat ik mijn vriendin van de Hoge Hotelschool uit Den Haag maar eens langs moet sturen voor een lesje in hospitality. Als bij Fleurie het een en ander aan klanttevredenheid verbeterd, is kom ik graag weer terug voor mijn latte.

Ik heb dit artikel geschreven voor  www.fabulousfoodfan.nl

Geen kindermenu meer op de kaart

 Zojuist heb ik een reportage over Rene Redzepi op de televisie gezien. Werkelijk geweldig hoe deze chef denkt over koken uit de natuur. Hoe hij de elementen van de natuur laat terug komen in zijn gerechten en hoe hij verantwoord omgaat met producten uit het seizoen. Het is dan ook niet verwonderlijk dat zelfs franse chefs, die van huis uit toch traditioneler koken, fan zijn van deze progressieve deense chef. Voor de tweede keer achter elkaar is zijn restaurant NOMA, uitgeroepen tot het beste restaurant van de wereld.

Ik heb het nog niet zelf mogen ervaren om in zijn restaurant te eten, maar het staat wel hoog op mijn verlanglijstje. Voorlopig zal het nog wel even bij dromen blijven, want de wachtlijsten om er een tafeltje te bemachtigen zullen wel lang zijn. Maar wat gebeurt er om de hoek? Ik kijk met argusogen wat er aan nieuwe restaurants in mijn leefomgeving geopend wordt. Niets leukers dan iedere keer bij een ander restaurant te eten. We hebben helaas nog geen Rene Redzepi in Haarlem, want ik ga het liefst naar restaurants die met biologische ingrediënten werken en volgens de seizoenen koken, maar daarvan is het aanbod in Haarlem nog beperkt. Ik hoop dat er restaurateurs in dat gat springen. Zo zag ik al weken dat op de plek waar korte tijd een italiaans restaurant gehuisvest was, nu een aankondiging van een nieuw restaurant staan. Ik was heel nieuwsgierig wat er zou komen. Regelmatig fietste ik er even langs om te zien of er vorderingen aan de verbouwing waren of dat de deuren zich inmiddels geopend hadden.

En ja hoor opeens was het zover, een nieuw eet etablissement heeft haar deuren geopend. Voorzichtig keek ik naar binnen en op het raam, om een eerste indruk van de inrichting te krijgen en om een eerste blik op de kaart te kunnen werpen.  Nou een kaart stond wel in de etalage, namelijk de kaart met het kindermenu. In een klap was al mijn hoop op een puur en eerlijk restaurant verdwenen.

Net nu we op initiatief van Slowfood Texel, heel Nederland kindermenu vrij willen krijgen, opent zich om de hoek van mijn huis een eetcafe met het ongezondste kindermenu dat je je kunt indenken. Iedereen heeft zijn mond vol van gezond eten, dan neem je je gasten toch niet serieus als je voor hun kinderen alleen gefrituurde happen op de kaart hebt staan. Ik vind het niet meer van deze tijd en ik zal hier dan ook niet snel gaan eten. 

Volgend jaar gaan we als Slowfood Haarlem los met de campagne Nederland kindermenu vrij vanuit de gedachte dat elk mens recht heeft op puur, eerlijk en lekker eten. Ik wil dan als eerste dit nieuwe restaurant benaderen met ons pleidooi voor gezond eten voor onze kinderen op de kaart. Eens horen hoe ze daar in staan, en of we een verandering kunnen bewerkstelligen. Tja en anders moeten we toch Rene maar naar Nederland halen om onze campagne te ondersteunen, mag hij gelijk een keertje voor me koken.

Verliefd

Verliefd

Het speelt al een tijdje.  Eerst heb ik het genegeerd, toen voelde ik het kriebelen, maar nu kan ik er echt niet meer om heen. Ik ben verliefd. Ik kan het wel van de daken schreeuwen. IK BEN VERLIEFD OP OTTOLENGHI. Niet op de man, nee die ken ik natuurlijk helemaal niet, nee op zijn receptuur. De receptuur? hoor ik je denken. Ja! de receptuur uit zijn kookboek. Elk recept klopt, elk gerecht is likkenbarend lekker en elk ingredient gebruik ik al jaren, maar niet in de combinatie die in Plenty zo vanzelfsprekend lijkt.

Gemiddeld koken mensen maximaal twee gerechten uit een kookboek, soms zelfs geen enkel recept. Stel je voor, je koopt een kookboek, vindt de gerechten zo aantrekkelijk dat je geld voor dat boek over hebt, je wilt het hebben en laat het vervolgens ongebruikt in de kast staan.

Nou bij Plenty gaat mij dat in ieder geval niet gebeuren. Een heel boekvol met gerechten met groenten, groenten en nog meer groenten. Ik heb al bijna het hele kookboek doorgewerkt en nog geen slechte ervaring gehad. Ik smacht naar meer, zoek op het internet of er al nieuwe uitgaven zijn, maar hij dwingt me vooralsnog alleen maar nog intensiever gebruik te maken van zijn mooie, aantrekkelijke, heerlijke, verleidelijke receptuur. Ik kan er geen genoeg van krijgen. Het mooiste is dat hij precies zo denkt als ik. Je kunt heerlijk eten zonder vlees of vis, door heerlijke groenten in de hoofdrol te gebruiken met gebruikmaking van veel verse kruiden en goede combinaties van ingredienten. Maar vlees mag wel. Nog mooier is het dat je bij zijn gerechten helemaal geen behoefte hebt aan vlees of vis. Het zijn zulke complete en smakelijke gerechten, dat bij het lezen alleen al het water je over de lippen loopt. Zijn gerechten inspireren me om zelf op die voet verder te creeren en nieuwe variaties te bedenken. Of zijn receptuur net een beetje naar mijn eigen hand te zetten. Het kan allemaal. Vanavond  ook. Ik heb een heerlijk herfstgerecht gemaakt met prachtige paddenstoelen en verse kruiden. Oordeel zelf en maak het morgen. Het is er een in het genre kleine moeite, groot plezier. Dan hoor ik graag of mijn verliefdheid gedeeld wordt. Ik gun het iedereen.

Cadeautje van wilde paddenstoelen en geitenkaas

600 g wilde paddenstoelen

200 g gekookte rosevalaardappeltjes in de schil

3 teentjes knoflook, fijngehakt

8 el kervel, fijngehakt

4 el dragon, fijngehakt

2 el olijfolie

4 el creme fraiche

150 zachte pittige geitenkaas, in blokjes

2 el Pernod

zout en zwarte peper

Verhit de oven tot 200 graden. Knip vier vierkante stukken bakpapier van 35 x 35 cm.

Veeg de paddenstoelen schoon en snijd ze eventueel in stukken. Snijd de aardappelen in plakjes van 1 cm.

Vermeng voorzichtig alle ingredienten in een grote schaal breng op smaakmet zout en peper.

Verdeel het mengsel over de vier stukken bakpapier. Bind het papier als een zakje dicht met bindtouw. Zet ze op een bakplaat.

Zet de bakplaat 17 minuten in de oven. Neem ze eruit en laat ze 1 minuut met rust. Dien de pakjes gesloten op zodat ieder zijn eigen pakje kan openen.

Broodnodig gepubliceerd op Fabulous Food Fan

In Nederland zijn we echte broodeters. Toch hoor ik steeds meer mensen zeggen dat ze minder brood willen eten. Bijvoorbeeld omdat ze een allergie hebben,  of omdat ze wat willen matigen met koolhydraten of omdat ze vanuit gezondheidsredenen eens willen kijken wat het voor hun lichaam doet.  Nu is het bij de lunch en het diner niet zo ingewikkeld om de boterham te laten staan. Voor het ontbijt is het voor veel mensen wat lastiger. Ik ben wel benieuwd wat je als vervanging als ontbijt allemaal zou kunnen eten. Is het uberhaupt verstandig om geen brood te eten. Waar compenseer je het mee. Wie heeft er een mening over of heeft tips en/of recepten.

Smoking Gun gepubliceerd op Fabulous Food Fan

Recent heb ik een mooie foodshoot gemaakt over de bereidingstechnieken drogen en roken. Ik heb me er een beetje in verdiept en het is naast een praktische manier om je product langer houdbaar te maken, ook gewoon erg lekker. Ik kom allemaal leuke eenmansbedrijfjes tegen die zalm roken en dit bijvoorbeeld rechtstreeks aan de betere restaurants leveren. Ik heb het geproefd en het is echt mmmmmm heerlijk. Ook wordt er door mensen die graag eens wat anders proberen in de keuken weer steeds vaker thuisgerookt. Het lijkt er op dat het ook weer populairder is om zelf te roken. Past ook helemaal bij de tijdsgeest. Niet zo veel uit eten, maar thuis genieten van lokale, verantwoorde producten van goede kwaliteit op een slowmanier bereid. Er zijn meerdere methodes en nog veel meer materialen beschikbaar. Ik was laatst bij een groothandel in Badhoevedorp die allerlei rookovens zelf maken en ik was in shock wat een enorm uitgebreide nichemarkt dit is. Allemaal goed en aardig, maar het is ook best arbeidsintensief en wil je voor die ene keer dat je wilt gaan roken zo’n bakbeest van een rookoven aanschaffen? Waar laat je zo’n ding bijvoorbeeld. Ik, bijvoorbeeld, heb geen tuin, laat staan een schuur. Probleem. In een hip restaurant in Amsterdam at ik laatst zelfs een dessert dat gerookt was. Ik vroeg me af hoe ze dat hadden bereid. Wat schets mijn verbazing je hebt nu ook een soort instant rookapparaten zoals de smoking gun op de markt. Wat is dit nu voor apparaat. Is het een marketingtruc of doet de smoking gun echt iets voor de smaak van je eten. Ik heb het apparaat nu tijdelijk thuis en ik ben er flink mee aan het experimenteren. Het geeft in ieder geval een leuk effect aan tafel, het is handzaam en gebruiksvriendelijk. Maar is het duurzaam? Is het effect ervan lekker? Ik ben er nog niet uit.

chocolade pronkstuk

Momenteel volg ik een jaar lang 1 dag in de week een patisserie opleiding. Ik ben dol op bakken en ik denk dat ik er veel aan heb met alle activiteiten die ik momenteel verricht. Het schrijven van receptuur voor de foodstylingsopdrachten die ik doe en ik kan mijn gasten die komen vergaderen aan mijn keukentafel nog meer verwennen met lekker hapjes. Goede investering. 

De opleiding bestaat uit verschillende blokken. Van te voren had ik me enorm verheugd op het blok chocolade. Ik denk namelijk wel eens dat er chocolade door mijn lichaam stroomt, zo gelukkig word ik van het eten van chocolade. De les bonbons maken deed ik eer aan, ik stortte mij er in alsof mijn leven er vanaf hing. Het resultaat mocht er zijn. Truffels met slagroom, trufffels met marsepein, bonbons met caramel vulling, bonbons met praline. Wit, melk, puur. Alles kwam voorbij. En allemaal even heerlijk. Saillant detail het schijnt dat de gemiddelde leerling 3,5 kilo per schooljaar aankomt, met als uitschieter een leerling die vorig jaar 15 kilo is aangekomen. Mag hopen dat dit aan mijn deur voorbij gaat, anders kook en bak ik na deze cursus nooit meer.

Deze week kwam Jeroen Goossens een demonstratie geven. Er werd door onze leraren al weken over gesproken. Zo bijzonder is het dat hij ons les kwam geven. De top van Nederland, super zou je denken. Nou, dat is het natuurlijk ook. In zes uur maakte hij een pronkstuk waar je u tegen zegt. Maar ik werd er helemaal mismoedig van. Dit kan ik nooit, dit wil ik ook nooit en dit ga ik ook nooit doen. Wat een werk, wat een kunst. En zo niet mijn ding. Dit heeft niets meer met mijn passie voor chocolade te maken. In dit metier ben je scheikundige, schilder en beeldhouwer. Dit ben ik niet en wil ik ook totaal niet zijn. Hoe moet dat nu, want ik moet volgende week een masker maken, dan hebben we een les over chocolade gieten en dan komt het, dan mogen we ons eindstuk maken. IK WIL NIET. Ik wil gewoon lekker bonbonnetjes gieten en meer leren over de lekkerste garnache. Wat een deceptie. Ik moet me er gewoon maar doorheen slaan, ik zie geen andere oplossing. Hopen dat ik met de volgende module, basisdegen, meer aan mijn trekken kom.

chocolade pronkstuk

Momenteel volg ik een jaar lang 1 dag in de week een patisserie opleiding. Ik ben dol op bakken en ik denk dat ik er veel aan heb met alle activiteiten die ik momenteel verricht. Het schrijven van receptuur voor de foodstylingsopdrachten die ik doe en ik kan mijn gasten die komen vergaderen aan mijn keukentafel nog meer verwennen met lekker hapjes. Goede investering.
De opleiding bestaat uit verschillende blokken. Van te voren had ik me enorm verheugd op het blok chocolade. Ik denk namelijk wel eens dat er chocolade door mijn lichaam stroomt, zo gelukkig word ik van het eten van chocolade. De les bonbons maken deed ik eer aan, ik stortte mij er in alsof mijn leven er vanaf hing. Het resultaat mocht er zijn. Truffels met slagroom, trufffels met marsepein, bonbons met caramel vulling, bonbons met praline. Wit, melk, puur. Alles kwam voorbij. En allemaal even heerlijk. Saillant detail het schijnt dat de gemiddelde leerling 3,5 kilo per schooljaar aankomt, met als uitschieter een leerling die vorig jaar 15 kilo is aangekomen. Mag hopen dat dit aan mijn deur voorbij gaat, anders kook en bak ik na deze cursus nooit meer.
Deze week kwam Jeroen Goossens een demonstratie geven. Er werd door onze leraren al weken over gesproken. Zo bijzonder is het dat hij ons les kwam geven. De top van Nederland, super zou je denken. Nou, dat is het natuurlijk ook. In zes uur maakte hij een pronkstuk waar je u tegen zegt. Maar ik werd er helemaal mismoedig van. Dit kan ik nooit, dit wil ik ook nooit en dit ga ik ook nooit doen. Wat een werk, wat een kunst. En zo niet mijn ding. Dit heeft niets meer met mijn passie voor chocolade te maken. In dit metier ben je scheikundige, schilder en beeldhouwer. Dit ben ik niet en wil ik ook totaal niet zijn. Hoe moet dat nu, want ik moet volgende week een masker maken, dan hebben we een les over chocolade gieten en dan komt het, dan mogen we ons eindstuk maken. IK WIL NIET. Ik wil gewoon lekker bonbonnetjes gieten en meer leren over de lekkerste garnache. Wat een deceptie. Ik moet me er gewoon maar doorheen slaan, ik zie geen andere oplossing. Hopen dat ik de volgende module, basisdegen, meer aan mijn trekken kom.